شعر نی‌ریز
چقدر با عشق غریبه‌اید...
و عشق را از شهر بیرون کردید
کلمه‌های عاشق را
به بند کشیدید
که عشق همیشه
یک حس محبوسِ در سکوت بود
در چشمه و جویبار‌ها
جریان عشق را ندیدید
برای دیدن معجزه‌ی انگور
نایستادید
طلوع‌های زیبا
در غبار تکرارتان محو شد
غرق‌شدن در خواب را ترجیح دادید
تا شعر‌های شاعران نیز
لای دفتر
خوابشان ببرد
چقدر با عشق غریبه‌اید
که «ما به پروانه‌شدن می‌اندیشیدیم
و شما اهل خزیدن بودید».
نظر شما
