پیر بیشی، مریض نشی
سر عصر، زیر سایه دیوار باغ نشسته بودم که ارباب با قیافهای وارفته و یَک مشت پلاستیک دوای رنگارنگ از وُلسوالی برگشت. نشست روی زمین، آهی کَشید که بوی استامینوفن میداد و گفت: «نجیب! روزگار غریبی شده؛ پیری درد است و خرج دارو، درد بیدوا!»
دستار سرم را عقب دادم و بَگفتم: «ارباب، باز چَه شده؟ نکوند باز پیدرتان حاجعلی بازنشسته رفته دواخانَه؟»
ارباب سرش را تکان داد و گفتَه کرد: «دقیقاً همان! بنده خدا رفته سهقلم دوای همیشگیاش را بَگیرد؛ تا چند ماه پیش قبضش صد و پنجاه تومان میشد. امروز صندوقدار فیش هشتصد هزار تومانی گذاشته جلویش! بیمه هم که فرموده این دواها دیگر توی تعهد ما نیست؛ بَروید با برند آزاد بَسازید! پدرم میگفت با حقوق شانزده میلیونی و هزار جور قسط جهیزیه و اجارهخانه، آدم بماند که نان بَخرد یا قرص فشار و چربی و آسم؟! تازه اگر همه اینها جور باشد، برای یَک انسولین باید پا شود و بَ شیراز یا فسا روان شود!»
دستی بَ ریشم کَشیدم و بَگفتم: «ارباب، این مملکت برای پیران مکتب صرفهجویی باز کرده! طرف در جیوانی عرق ریخته که در پیری روی صندلی پارک بَنشیند و نوه بغل کوند؛ اما حالا باید بنشیند حساب کوند که اگر نصف قرص فَشارش را بَخورد و نصف دیگرش را بَگذارد برای روز مبادا، چند روز بیشتر زنده میماند! اربابان بیمه هم نشستهاند و فرمول پیشرفت نوشتهاند: «سالمندان عزیز! لطفاً در دَوران بازنشستگی یا اصلاً مریض نشوید، یا اگر تب کردید، بدون دوا و داکتِر بسازید تا بودجه تان ته نکشد!»