کفایت مذاکرات
یک کمدی میان سرگرمی و دغدغههای اجتماعی سینمای کمدی ایران در سالهای اخیر بیش از هر زمان دیگری به سمت آثار گیشهپسند حرکت کرده است؛ فیلمهایی که بیش از آنکه بر روایتهای پیچیده یا شخصیتپردازی عمیق تکیه داشته باشند، تلاش میکنند با شوخیهای موقعیت و حضور بازیگران محبوب، مخاطب را به سالن سینما بکشانند. «کفایت مذاکرات» به کارگردانی سهیل موفق نیز در همین مسیر ساخته شده؛ فیلمی که میکوشد با دست گذاشتن روی یکی از مسائل حساس اجتماعی، یعنی بحران اقتصادی خانوادهها، روایتی طنزآمیز و سرگرمکننده ارائه دهد.
داستان فیلم حول خانوادهای میچرخد که در تنگنای مالی، تصمیمی غیرمنتظره میگیرند و همین تصمیم، زنجیرهای از سوءتفاهمها و اتفاقات کمیک را رقم میزند. فیلم از همان ابتدا نشان میدهد قصد ندارد وارد لایههای عمیق درام اجتماعی شود، بلکه هدف اصلی آن خلق موقعیتهای طنز و حفظ ریتمی پرشتاب برای سرگرم کردن مخاطب است.
یکی از مهمترین امتیازهای «کفایت مذاکرات» ترکیب بازیگران آن است. محسن کیایی با تجربه قابل توجه در آثار کمدی، نقش محوری فیلم را برعهده دارد و در کنار او مهران غفوریان با سبک بازی آشنای خود، بخش مهمی از بار طنز فیلم را به دوش میکشد. حضور رؤیا میرعلمی، ایمان صفا، حدیث فولادوند، المیرا دهقانی، محمدرضا داوودنژاد و قدرتالله ایزدی نیز به جذابیت گروه بازیگران افزوده و باعث شده فیلم از نظر اجرا، ترکیبی قابل قبول از چهرههای شناختهشده سینمای کمدی و تلویزیون باشد.
با این حال، «کفایت مذاکرات» از نقد نیز بینصیب نمانده است. برخی منتقدان معتقدند فیلم در نیمه دوم، تا حد زیادی قابل پیشبینی میشود و از ظرفیت موضوع اجتماعی خود برای خلق موقعیتهای عمیقتر استفاده نمیکند. همچنین بخشی از شوخیها و تیپسازیهای فیلم، یادآور الگوهای تکرارشونده کمدیهای تجاری سالهای اخیر است و شخصیتهای فرعی نیز فرصت چندانی برای ایفای نقش پیدا نمیکنند.
در مقابل، موافقان فیلم بر این باورند که «کفایت مذاکرات» اساساً با هدف سرگرمی ساخته شده و نباید از آن انتظار یک درام اجتماعی پیچیده داشت. ریتم مناسب، دیالوگهای روان، موقعیتهای کمیک و هماهنگی میان بازیگران، از جمله ویژگیهایی است که باعث میشود مخاطب عام ارتباط خوبی با فیلم برقرار کند.
در مجموع، «کفایت مذاکرات» اثری است که بیش از هر چیز بر قدرت ستارههایش و فضای مفرح داستان تکیه دارد. این فیلم اگرچه در ارائه نگاهی تازه به مسائل اجتماعی موفقیت چشمگیری به دست نمیآورد، اما برای مخاطبانی که به دنبال یک کمدی خانوادگی با فضایی شاد و سرگرمکننده هستند، گزینهای قابل قبول محسوب میشود. شاید مهمترین ویژگی این اثر آن باشد که بدون ادعای روشنفکری، تلاش میکند برای دقایقی مخاطب را از دغدغههای روزمره فاصله دهد؛ هدفی که بخش قابل توجهی از سینمای کمدی امروز ایران نیز در پی تحقق آن است.
